Maximumsnelheid… dat is toch alleen voor automobilisten?
Zo wordt er tegenwoordig blijkbaar gedacht, tenminste door een grote groep verkeersdeelnemers.
Een aantal jaar geleden ging ik nog op de mountainbike en dan was het best stevig trappen om 30+ te rijden. Met een racefiets zal dat vast iets makkelijker gaan. Maar goed: dat ging altijd op eigen kracht, oftewel beenkracht.
Wanneer ik mij met de auto netjes aan de snelheid houd (30 km/h op gps) in een 30 km/h-zone (in mijn auto 32 op de teller), zit er met enige regelmaat een auto op mijn bumper. Bijna alsof ik vooruitgeduwd moet worden. Tja, wat moet je ermee.
Maar goed, een auto… een motor… die kunnen met gemak harder rijden. Nu hebben wij in Nederland gezegd dat brommers maximaal 45 km/h mogen halen en dat ook zij zich aan de maximumsnelheid moeten houden. Misschien heb ik andere verkeerslessen gehad voor mijn theorie en dergelijke, maar ik neem dat toch maar even aan als waarheid.
De laatste jaren, maanden en vooral weken wordt het met de dag gekker. Waar het precies fout gaat? Echt geen idee. Misschien is het nog wel bijzonderder dat het zo vaak goed blijft gaan.
Wanneer ik mij aan de snelheid houd, misschien zelfs wel licht te hard rijd (ca. 5 km/h), word ik gewoon ingehaald door scootertjes, vooral die met zo’n bak achterop, en vervolgens door brommertjes, speedpedelecs en fatbikes.. Tot nu toe nog niet echt iets vreemds, toch? Dit is blijkbaar het nieuwe “normaal”. Met de kanttekening dat het inhalen zowel links als rechts gebeurt.
Ook ben ik al enkele keren ingehaald door een elektrische fiets. Afgelopen maand zelfs door een elektrische bakfiets! Moeder met overmaatse zonnebril op de neus, chagrijnig kijkend om een reden die we maar in het midden laten. Opvallend genoeg stond er in de bak vooral een zak vol lege statiegeldflessen, met daarbij nog twee kinderen.
Dan denk je dat het niet gekker kan?
Na het lezen van het volgende stuk geloof je mij misschien niet. Dat doe ik zelf amper.
Afgelopen week kwam er rechts voor mij ineens een elektrische step voorbij, met een tiener erop. Best veel lef, want ik had mijn richting naar rechts al aan om bij de kruising rechtsaf te slaan.
Vandaag rijdt er weer zo’n stepje voor mij. Ik rijd net 30 en hij loopt op mij uit. Op zijn achterwieltje! Afremmen voor verkeersdrempels? Nee hoor. Gewoon eroverheen vliegen en vervolgens weer op het achterwieltje verder. De bestuurder? Nog geen 10 jaar!
Af en toe probeer je zo iemand met goed fatsoen erop aan te spreken, vooral omdat ik maar net heb voorkomen dat het een enorme papierwinkel wordt. Dan kun je een ongeïnteresseerde “Hmmz, nou en…” verwachten, of een grote mond met iets als: “Ach, dan mag jij toch betalen, want jij bent met de auto…” Misschien wordt het tijd dat de politiek niet alleen praat over verkeersveiligheid, maar ook durft te handhaven op wat allang is afgesproken.