Begrijp me niet verkeerd. Je mag best een mening hebben over acties die voor verkeershinder zorgen. Je mag het ook eens of oneens zijn met boerenprotesten, klimaatacties of andere demonstraties. Ook de politie heeft deze week actiegevoerd voor betere arbeidsvoorwaarden, waarbij verkeershinder ontstond. Daar gaat deze discussie wat mij betreft niet over. Waar het mij om gaat, is hoe snel we na een tragische gebeurtenis op zoek gaan naar een schuldige. Zeker wanneer de oorzaak van een file zichtbaar en herkenbaar is. Maar een file is niet hetzelfde als een ongeval. En degene die een file veroorzaakt, is niet automatisch verantwoordelijk voor alles wat daarna gebeurt.

Stel je voor: je rijdt op de snelweg en ineens krijg je autopech. De motor valt uit en je komt tot stilstand. Je zet direct je gevarenlichten aan en probeert de situatie zo veilig mogelijk te maken. Achter je ontstaat een file. Dat is vervelend, maar files ontstaan nu eenmaal soms door pech, werkzaamheden, een ongeval of een andere onverwachte situatie. Vervolgens gebeurt er iets waar niemand op zit te wachten. Kilometers verderop let een bestuurder niet goed op en rijdt achterop een stilstaande auto aan de staart van die file. Met mogelijk zeer ernstige gevolgen. Mijn vraag is dan: ben jij degene die verantwoordelijk is voor dat ongeval omdat jouw autopech de file heeft veroorzaakt? Ik denk dat de meeste mensen direct zullen zeggen van niet. Toch lijkt die redenering soms ineens anders te worden wanneer de oorzaak van een file een demonstratie, een actie of een andere gebeurtenis is die de aandacht trekt. Juist daarom vind ik het belangrijk onderscheid te maken tussen het ontstaan van een file en het ontstaan van een ongeval. Dat zijn namelijk niet automatisch dezelfde dingen.
Onderzoek zal in dat geval moeten uitwijzen hoe het ongeval heeft kunnen gebeuren en welke factoren daarbij een rol hebben gespeeld.

Uit respect voor de slachtoffers en hun nabestaanden zouden we ons daarom beter kunnen richten op de feiten dan op het direct aanwijzen van een zondebok. Onderzoek moet uitwijzen wat er precies is gebeurd en wie welke verantwoordelijkheid draagt. Hoe groot het verdriet ook is, en hoe graag we soms een eenvoudige verklaring willen hebben: een file is geen dader.

De vlaggen die aan eigendommen van de gemeente zijn gehangen? Ja, ik begrijp wel dat gemeenten daar iets van vinden. Hetzelfde geldt voor vlaggen aan viaducten. Die komen soms los en kunnen op de voorruit van een rijdende auto terechtkomen. Wat de mogelijke gevolgen daarvan zijn, hoeven we denk ik niet uit te tekenen.

Ik ben wel van mening dat vlaggen geen gevaar mogen opleveren. Vlaggen die een risico vormen voor de verkeersveiligheid mogen van mij dan ook worden verwijderd. Alleen vraag ik mij af wat daarmee wordt opgelost. Ik vermoed dat een weggehaalde vlag binnen de kortste keren weer wordt vervangen. Mijn advies aan gemeenten is daarom simpel: laat de vlaggen die geen gevaar opleveren hangen. De tijd en energie die nodig zijn om ze weg te halen, kunnen beter worden besteed aan het ondersteunen van de boeren en het zoeken naar oplossingen voor de problemen waar zij tegenaan lopen.

Over de omgekeerde vlaggen zelf kunnen we allemaal iets vinden. Toch werd ik vooral getriggerd door het gedeelte over protesten op eigen grond. Het volgende las ik op de website van RTV Drenthe:

“Het tweede grijze gebied zijn de protestacties op eigen grond. “Zolang het niet aanstootgevend is mag er veel op eigen grond, maar anders spreken wij de boeren daarop aan”, licht de gemeente Meppel toe.

Daarnaast wordt het dan ook een juridische kwestie. “Wanneer iets te ver gaat wordt de politie ingeschakeld en dan gaan wij er niet meer over”, bevestigt de gemeente De Wolden.

Bron: RTV Drenthe

Maar wanneer is iets precies aanstootgevend? En misschien nog wel belangrijker: wie bepaalt dat eigenlijk? Daar begint voor mij het echte grijze gebied.

Persoonlijk denk ik dat het niet snel te ver gaat. De boeren waar we het over hebben, zijn dezelfde mensen die dagelijks zorgen voor een groot deel van ons voedsel. In plaats van discussie te voeren over een vlag op eigen grond, zou de vraag moeten zijn waarom zoveel boeren zich nog steeds genoodzaakt voelen om op deze manier aandacht te vragen voor hun situatie.

Ja, ik steun de boer volledig.

Zullen we afspreken dat deze vlaggen voldoende zijn? Zullen we de boer weer ruimte geven en niet verder laten verstikken in regels en onzekerheid?

Persoonlijk zie ik liever een weiland vol koeien dan een weiland vol zonnepanelen. Maar dat is weer een heel andere discussie.

De echte vraag is: willen we onze boeren behouden, of pas beseffen wat ze voor ons betekenden wanneer ze er niet meer zijn?

Zo wordt er tegenwoordig blijkbaar gedacht, tenminste door een grote groep verkeersdeelnemers.

Een aantal jaar geleden ging ik nog op de mountainbike en dan was het best stevig trappen om 30+ te rijden. Met een racefiets zal dat vast iets makkelijker gaan. Maar goed: dat ging altijd op eigen kracht, oftewel beenkracht.

Wanneer ik mij met de auto netjes aan de snelheid houd (30 km/h op gps) in een 30 km/h-zone (in mijn auto 32 op de teller), zit er met enige regelmaat een auto op mijn bumper. Bijna alsof ik vooruitgeduwd moet worden. Tja, wat moet je ermee.

Maar goed, een auto… een motor… die kunnen met gemak harder rijden. Nu hebben wij in Nederland gezegd dat brommers maximaal 45 km/h mogen halen en dat ook zij zich aan de maximumsnelheid moeten houden. Misschien heb ik andere verkeerslessen gehad voor mijn theorie en dergelijke, maar ik neem dat toch maar even aan als waarheid.

De laatste jaren, maanden en vooral weken wordt het met de dag gekker. Waar het precies fout gaat? Echt geen idee. Misschien is het nog wel bijzonderder dat het zo vaak goed blijft gaan.

Wanneer ik mij aan de snelheid houd, misschien zelfs wel licht te hard rijdt (ca. 5 km/h), word ik gewoon ingehaald door scootertjes, vooral die met zo’n bak achterop, en vervolgens door brommertjes, speedpedelecs en fatbikes. Tot nu toe nog niet echt iets vreemds, toch? Dit is blijkbaar het nieuwe “normaal”. Met de kanttekening dat het inhalen zowel links als rechts gebeurt.

Ook ben ik al enkele keren ingehaald door een elektrische fiets. Afgelopen maand zelfs door een elektrische bakfiets! Moeder met overmaatse zonnebril op de neus, chagrijnig kijkend om een reden die we maar in het midden laten. Opvallend genoeg stond er in de bak vooral een zak vol lege statiegeldflessen, met daarbij nog twee kinderen.

Dan denk je dat het niet gekker kan?

Na het lezen van het volgende stuk geloof je mij misschien niet. Dat doe ik zelf amper.

Afgelopen week kwam er rechts voor mij ineens een elektrische step voorbij, met een tiener erop. Best veel lef, want ik had mijn richting naar rechts al aan om bij de kruising rechtsaf te slaan.

Vandaag rijdt er weer zo’n stepje voor mij. Ik rijd net 30 en hij loopt op mij uit. Op zijn achterwieltje! Afremmen voor verkeersdrempels? Nee hoor. Gewoon eroverheen vliegen en vervolgens weer op het achterwieltje verder. De bestuurder? Nog geen 10 jaar!

Af en toe probeer je zo iemand met goed fatsoen erop aan te spreken, vooral omdat ik maar net heb voorkomen dat het een enorme papierwinkel wordt. Dan kun je een ongeïnteresseerde “Hmmz, nou en…” verwachten, of een grote mond met iets als: “Ach, dan mag jij toch betalen, want jij bent met de auto…” Misschien wordt het tijd dat de politiek niet alleen praat over verkeersveiligheid, maar ook durft te handhaven op wat allang is afgesproken.